Een moment van aandacht.
Soms zegt iemand in mijn praktijk iets heel simpels.
“Ik word niet gehoord.”
“Hij of zij ziet mij niet.”
“Er is zo weinig aandacht.”
Meestal gaat het niet over dat ene moment.
Je voelt het meteen. Dit is iets wat zich heeft opgestapeld.
Het gemis aan aandacht van de ander en ook het stille gevoel dat je jezelf ergens onderweg een beetje bent kwijtgeraakt.
Vaak zonder dat je het doorhad, omdat sterk zijn al zo lang normaal is.
Samen en toch alleen.
Je kunt een druk leven hebben. Mensen om je heen. Gesprekken.
En je toch alleen voelen.
Niet omdat er niemand is, maar omdat de verbinding ontbreekt.
Van buiten ziet het er “prima” uit.
En van binnen wordt het stiller.
Je past je aan. Je houdt rekening. Je vangt op.
En ondertussen word je kleiner vanbinnen.
Alsof jouw waarde afhangt van of iemand jou opmerkt.
Wat dit vanbinnen kan aanraken.
Als dit langer duurt, raakt het zelden alleen het hier en nu.
Het kan iets ouds raken. Iets wat je lichaam nog kent.
Je raakt verder weg van wat je zelf nodig hebt.
Je voelt minder helder wat jij wil, omdat je vooral bezig bent met afstemmen.
En soms komt er schaamte bij kijken, terwijl het verlangen om gezien te worden zo menselijk is.
Je lichaam gaat meedoen.
Je systeem komt vaker in de aan-stand.
Onrust. Spanning in schouders, kaken, buik.
Een adem die hoog blijft.
Een hoofd dat doorgaat, ook als je wilt slapen.
Doodmoe zijn en toch de rust niet kunnen vinden.
Aandacht is een ingang.
Een moment van aandacht is klein.
Geen oplossing. Wel een ingang.
Niet om iets te fixen, maar om weer contact te maken.
- En dat kan heel klein:
- Één ademhaling die je echt voelt
- Een hand op je borst of buik en merken: ik ben hier
- Twee minuten uit het raam kijken,
- gewoon even schouders laten zakken, kaken zacht maken.
Je hoofd kan protesteren. Dat is oké.
Aandacht vraagt geen discussie. Alleen een moment.
De vraag die kan (aan)raken.
Als iemand zegt: “ik word niet gezien,” stel ik soms een vraag.
Zonder oordeel. Als uitnodiging.
In hoeverre zie jij jezelf?
In hoeverre hoor jij jezelf en luister jij naar jezelf?
Terugkomen naar jezelf begint klein.
Echt klein.
Een moment van aandacht voor jou
Misschien is dit vandaag jouw moment.
Zonder jezelf te verbeteren.
Gewoon even terugkeren.
Hier ben ik.
En vaak ontstaat er dan iets wat je bijna was vergeten: ruimte.